یلدا يعني يادمان باشد كه :

زندگي آن قدر كوتاه است كه يك دقيقه بيشتر با هم بودن را

بايد .جشن گرفت

واژه یلدا 

واژه «یلدا» واژه ایست برگرفته از زبان سریانی (که از لهجه‌های متداول زبان «آرامی» است) به معنای تولد. زبان «آرامی» یکی از زبان‌های رایج در منطقه خاورمیانه بوده است. (برخی بر این عقیده اند که این واژه در زمان ساسانیان که خطوط الفبا از راست به چپ نوشته می شده، وارد زبان پارسی شده است).

شب یَلدا یا شب چِلّه آخرین شب آذرماه، شب پیش از نخستین روز زمستان و درازترین شب سال است. ایرانیان و بسیاری از دیگر اقوام آن را مبارک می‌دارند و این شب را جشن می‎گیرند.

این شب در نیم‌کره شمالی با انقلاب زمستانی مصادف است و به همین دلیل از آن شب به بعد طول روز بیشتر و طول شب کوتاه‌تر می‌شود.

ایرانیان باستان با این باور که فردای شب یلدا با دمیدن خورشید، روزها بلندتر می‎شوند و تابش نور ایزدی افزونی می‌یابد، آخر پاییز و اول زمستان را شب زایش مهر یا زایش خورشید می‌خواندند و برای آن جشن بزرگی بر پا می‌کردند.

پیشینه جشن

یلدا و جشن‌هایی که در این شب برگزار می‌شود، یک سنت باستانی است. ایرانیان باستان این شب را شب تولد ایزد مهر «میترا» می‎‎پنداشتند، و به همین دلیل این شب را جشن می‎گرفتند و گرد آتش جمع می‎شدند و شادمانه رقص و پایکوبی می‌کردند.آن گاه خوانی الوان می‌گستردند و «میزد» نثار می‌کردند. «میزد» نذری یا ولیمه‎ای بود غیر نوشیدنی، مانند گوشت و نان و شیرینی و حلوا، و در آیین‎های ایران باستان برای هر مراسم جشن و سرور آیینی، خوانی می‌گستردند که بر آن افزون بر آلات و ادوات نیایش، مانند آتشدان، عطردان، بخوردان، برسم و غیره، برآورده‎ها و فرآورده‎های خوردنی فصل و خوراک‎های گوناگون، از جمله خوراک مقدس و آیینی ویژه‌ای که آن را «میزد» می‌نامیدند، بر سفره جشن می‌نهادند.

ایرانیان گاه شب یلدا را تا دمیدن پرتو پگاه در دامنهٔ کوه‌های البرز به انتظار باززاییده‌شدن خورشید می‌نشستند. برخی در مهرابه‌ها (نیایشگاه‌های پیروان آیین مهر) به نیایش مشغول می‌شدند تا پیروزی مهر و شکست اهریمن را از خداوند طلب کنند و شبهنگام دعایی به نام «نی ید» را می‌خوانند که دعای شکرانه نعمت بوده‌است. روز پس از شب یلدا (یکم دی ماه) را خورروز (روز خورشید) و دی گان؛ می‌خواندند و به استراحت می‌پرداختند و تعطیل عمومی بود (خرمدینان، این روز را خرم روز یا خره روز می‌نامیدند). در این روز عمدتاً به این لحاظ از کار دست می‌کشیدند که نمی‌خواستند احیاناً مرتکب بدی کردن شوند که میترائیسم ارتکاب هر کار بد کوچک را در روز تولد خورشید گناهی بسیار بزرگ می‌شمرد.

واما .......

این شب یلدای امسال مانند سالهای پیشین نبود . چند روز پیش یعنی ۲ شب مونده به شب یلدا تا ساعت ۴ بامداد بیدار بودم عزیزی بهم گفت کاشکی شب یلدا هم کمی بیشتر بیدار می موندی و در محفل شرکت می کردی ولی راسش رو بخواین نمی دونم واسه چی ولی شب یلدا که میشه برعکس زود زود خواب من رو می گیره تو بغل خودش این شب یلدا هم راس ساعت ۱۱ رفتم تو عالم هپروت . کلا دیگه آداب و رسوم باستانی داره اون آب و رنگ خودش رو از دست می ده و فرهنگ ملی ما دچار ضربه ای شدید شده . یادمه بچه که بودم شب یلدا و شب چهارشنبه سوری و نوروز حال و هوای دیگه ای داشت . اون وقتها مردم خیلی شادتر بودن و خلاصه حس خاص خودش رو داشت ولی این روزگار دیگه از اون حال و هوا خبری نیست همه مردم غرق در مادیات و ثروت اندوزی هستند و خبری از محبت و عشق و پایبندی به اصول و ارزشها نیست . گروهی هم سعی در برانداختن فرهنگ ملی دارن و مرتب به هر نحوی کاری می کنن تا ارزش این آداب و رسوم کمتر بشه و هزار درد نگفته دیگه .....